دنيا اختيار ننمايد ؛ و در ترك زهد و تحصيل دنيا ، حرمان از حلاوت ايمان است . پس ، از وجوه عشره ، محقّق آمد كه عطاء مال دنيا در نزد مؤمن حقيقى واقعى ، دوست‌تر است از گرفتن آن . و به اين جهت ، حضرت امام عليه السّلام فرمود : كسى كه اخذ دنيا دوست‌تر باشد در نزد او از عطاء آن ، مغبون است ؛ به علّت آنكه نعمت عاجل دنياى فانى مبغوض الهى را افضل از نعمت آجل آخرت باقى محبوب حقّ تعالى دانسته ؛ و اين ، دليل است بر قصور ايمان ؛ و آن ، باعث است حرمان از قرب جوار پروردگار و محروم ماندن از نعماء دائمهء باقيهء اخرويّه را كه موجب غبن فاحش است در معاملهء آخرت به دنيا . پس كسى كه اخذ متاع دنياى فانى ، دوست‌تر است در نزد او از اعطاى آن ، فروخته است رضا و قرب جوار حقّ تعالى و متاع دار باقى را به متاع فانى ؛ فعلى هذا ، مغبون است به غبن فاحش بلكه افحش « 6 » . بعد ، بيان فرمود در اخذ و اعطاء ، شرائط چند كه باعث فلاح ابدى است : اوّل آنكه مؤمن ، هرگاه تصرّف نمايد در متاع فانى دنيا ، به حق تصرّف نمايد ؛ يعنى به طريق امر الهى ، و آنچه به حكم حقّ تعالى حلال است بر او ، تصرّف كند و آنچه حرام است ، ترك نمايد ، تا خالص ماند ايمان او از قصور و دين او از خسران و غرور ؛ زيرا كه در تصرّف مال حلال و ترك حرام ، علاوه بر آنكه اطاعت امر و خروج از نهى است ، اعمال حسنه كه از حلال نمايد ، مورث ثمرات اخرويّه و دريافت مواعيد الهيّه است ، و اگر اخذ حرام يا شبهه نمايد ، خيرات و مبرّات او - تماما - راجع به صاحب مال ، و مغشوش ماند و زحمات آنها و بال او گردد ؛ چنان‌كه از حضرت صادق ص مأثور است : « كسى را خدمت آن

--> ( 6 ) - زيادتر از حدّ